Pelerinsiz Yazarlar » Buğu Begüm ORHAN » Eski Alışkanlıklara Sığınmalı

resimKonu
 

 

Ankara yine kendini Londra zannediyor... Gri, bulutlu... İnsanlar soğuk, uzak... Bir yağmurdan değil bu benzeme halinin altında yatan, bir bulutlardan değil... İnsanlar kaybolmuş gibiler... Korkup saklanmış gibi... Aynı maskelerin ardına.

 

Bir sürü şey oluyor... İyiye gider gibi neş'eyle, coşkuyla kötüye gidiyor dünya. Savaş sürüyor bir yerlerde, bir yerler bombalanıyor, depremlerle sarsılıyor kara parçaları sürerken insanoğlunun iktidar ve toprak kavgaları aldırış etmeden "Adem'e, Havva'ya". Sel bir başka yeri görev edinmiş, yok ediyor, sürüklüyor.

 

Nereye baksam acı, gözyaşı... Zırhını geçirmiş yürüyen bunca insan mutsuzluklarında haksız olmamalı.

 

Ben kaçış yolunu bu kadar kolay bulamıyor, maskelerle barışamıyorum. Başka bir dünya düş'ündeyim lakin uyuyamıyorum. Her şeyin düzeni bozuk... İnsanın, dünyanın, mevsimlerin, uykularımın...

 

Çocukluğumdan kalma bir yol beliriyor önümde. Eski alışkanlık, sığınak... Kitaplığımın önüne koşuyorum... Babamdan kalma miras, ne zaman ruhum yorulsa, kendime kitap alırım... Taşmakta "okunmamış"larım, günlük telaşlara karıştırmayayım bahanesiyle aylardır elime bir tek kitap almamışısım...

 

Kendime benzettiğim bir karakterin öyküsünü seçiyorum. Önce hatırlamalı... Şimdilere benzemeyen(!) zamanlarda yazılmış... Daha küçük, daha sıradan, daha katlanılır dertleri anlatıyor. Ben mutsuz insanlar arasına karışmaktan, katılmaktansa orada kaybolmayı seçiyorum. Kaybolmak isteği, tek ortak paydam gibi dışarıda olanlarla...

 

Bahar müjdesi belki de bu mutsuzluk... "Güneşli günler yakın" karanlığı. Kendimi inandırıyorum. Okudukça ayaklanıyor, okudukça hafifliyorum.

 

Sayfalar birbirini kovalıyor, ben sakinliyor, yavaşlıyorum.Bir seri katil soğukkanlılığıdır ki bana da bulaşmadan karaya varıyorum.

 

Demem o ki kitaplara dönmeli, anlatılmış hikayelerin var bir bildiği. Böyle böyle dönmeli insana da. Hatırlamalı.

Yalnız kelimeler gizleyemiyor aslında ruhun derinini, gözlere bile inanmak zorken, bir kelimeler açık ediyor. Işık saçıyor...

İnsan yalnız bilmediğinden korkuyor.

 

Ne ikilemdir ki "bilgi"den öte suç yok aslında... "Düşünce"yi pas geçiyorum. O yeterince "can" yakıyor şu sıra...

 

Okuyor, okuyor, okuyorum... Zira dolmadan, boşalmıyor, akmaya başlamıyor birikenler...

 

Buğu Begüm Orhan

Yorumlar

Sepetinizde ürün bulunmamaktadır